12 sierpnia obchodzimy Światowy Dzień Pracoholizmu. To nietypowa data, która ma przypominać, że pracowitość i pracoholizm to nie to samo. Zaangażowanie, ambicja i sumienne wykonywanie obowiązków są wartościami, ale problem zaczyna się wtedy, gdy praca staje się najważniejszą częścią życia i odbywa się kosztem zdrowia, odpoczynku oraz relacji z innymi.
Czym objawia się pracoholizm?
Pracoholizm nie zawsze oznacza jedynie wielogodzinne siedzenie w biurze. Czasami zaczyna się niewinnie. „Sprawdzę tylko maila”, „dokończę jeszcze to jedno zadanie”, „nie mogę teraz wyjechać, bo jestem potrzebny w pracy” - takie zdania mogą z czasem stać się codziennością.
Niepokojące sygnały to między innymi:
- ciągłe myślenie o pracy, nawet po godzinach;
- odbieranie telefonów i odpisywanie na wiadomości służbowe podczas urlopu czy weekendu;
- trudność z odpoczywaniem i „wyłączeniem głowy” po pracy;
- rezygnowanie z posiłków na rzecz obowiązków;
- przekładanie spotkań z rodziną i przyjaciółmi;
- przekonanie, że bez nas firma lub zespół sobie nie poradzą.
Nie zabieraj pracy do domu - chroń swoją prywatną przestrzeń
Długotrwałe przeciążenie pracą może mieć konsekwencje dla zdrowia. Chroniczny stres zawodowy jest jednym z czynników prowadzących do wypalenia zawodowego.
Warto więc potraktować 12 sierpnia nie jako święto chwalenia się liczbą przepracowanych godzin, ale jako okazję do zatrzymania się i zadania sobie prostego pytania: czy to ja zarządzam swoją pracą, czy praca zaczyna zarządzać mną?
Odpoczynek nie jest lenistwem. Urlop nie jest stratą czasu. Regeneracja pozwala zachować energię, zdrowie i dobre relacje z ludźmi, którzy są dla nas ważni.
Nie odkładaj życia na później. Praca jest ważną częścią naszego życia, ale nie powinna być całym życiem. Czasem najlepszą decyzją, jaką możemy podjąć, jest wyłączyć telefon służbowy i po prostu wrócić do świata poza pracą.
